یکی از مراکز آموزشی که در خواب تعلیم و آموزش می‌دهد چنین ماجرائی را برای کسی بوجود آورد:

آقای خوش خیال که حوصله یادگیری در بیداری را نداشت به یکی از این مراکز مراجعه کرد و با گرفتن کاست و یا سی دی آموزشی و دستور العمل بکارگیری آن بسرعت روانه منزل شد تا علیرغم غرغر عیال زودتر بخوابد (برای یادگیری).

پس از پایان دوره آموزشی آقا از خواب بیدار شد و فهمید چون همه‌اش خواب بوده چیزی یاد نگرفته. وقتی برای تسویه حساب به مرکز آموزش مراجعه کرد و اظهار داشت که چیزی یاد نگرفته از مسئولین محترم آن موسسه درخواست کرد که اگر امکان پذیر است هزینه‌اش را در خواب بپردازد! اما مسئولین محترم گفتند که این تنها موردی است که باید در بیداری انجام شود!!

بعد از گذراندن دوران سخت سربازی در یک پادگان آموزشی در یکی از بلاد تورانیان که قفس مردان شیر افکن بود و سرمایش در مهرماه به 12 درجه زیر صفر می‌رسید، بانگ سفر برداشتند که فردا اعزام خواهید شد. گرچه تردید نداشتم هر کجا که روم آسمان همین رنگ است اما دلم به چیز دیگری گواهی می‌داد.

فردای آن روز گفتند این اسامی را که میخوانیم به شیراز اعزام خواهند شد و من آخرین نفری بودم که اسمم خوانده شد.

پس از گذراندن محکومیتی که پنج روز تمام، بخاطر اجازه مرخصی ندادن ظرف‌هایمان را با خاک باغچه شستیم و میوه همراه غذایمان هویج‌های 30 تا 40 سانتیمتری بود، این سفر همچون هجرتی بود ازشبهای سرد و سیاه به روزهای روشن و زلال، به شهری که بوی شعر و عشق و عرفان می‌داد، به جائی که مهد تخیلات پاک بود و هنوز شهر در تسخیر اندیشه‌های ناب و پاک بزرگانی چون سعدی و حافظ و عرفائی که از "هفت تن" و "چهل تن" بیشتر بودند.

اردیبهشت ماه شیراز دل‌انگیز و نشئه‌آور بود. همه جایش گوئی باغ "دلگشا" بود و هر کوی برزنی" باغ ارمی" بود که سروهای کشیده قامت آن حتی سر از "زندان کریمخانی" بدر می آوردند.

شش ماه تمام در این دیار روزگاران را سپری کردیم و ماههای اول در انتظار ابلاغ درجه، پا بر زمین کوبیدیم که ما را گریزی نبود از خدمت کردن برای کسانی که فقط انتظار خدمت از ما داشتند.

اریش فروم در کتاب "گریز از آزادی" نگاهمان را به زندگی یک دارکوب می کشاند. او میگوید اگر چه فکر میکنید این پرنده آزاد است و آزادانه بر هر درختی که می‌خواهد می‌پرد و به شوق هر جنگلی که بخواهد پر می‌کشد و بر هر درختی که بخواهد می‌نشیند و منقار می‌زند و ... اما همین پرنده اسیر درخت است. او باید فقط در جائی زندگی کند که درخت باشد. این پرنده دیگر نمی‌تواند همچون گاو شیرده پوزه در خاک ببرد و در سبزه زار بچرد و آنگاه شیرش را بدوشند و قبل از اینکه تلف شود سرش را ببرند. دارکوب زندانی درخت است و حتی آن جناب سروان با هشت ستاره طلائی درخشان، زندانی سربازخانه.

"سروان کلاهی" بواسطه جثه عظیمش که هر چه نگاهت به پایین تنه اش می‌آمد مثل گلابی می شد به "سروان گلابی" مشهور بود پای در باغچه همین پادگان داشت و اگرچه نه مثل یک دارکوب ولی به خرسی میمانست که از عسل ناپیدای این بیشه به خیال خود کامی شیرین داشت.

....آن روز نوبت من بود تا با دو ظرف بزرگ مسی دسته دار از آشپزخانه برای صبحانه بچه‌ها عدسی ببرم. سوت زنان در خیابان منتهی به آشپزخانه می‌رفتم که سایه سهمگین سروان گلابی را که از روبرویم اما از آنطرف خیابان می‌آمد دیدم. سرم را به زیر انداخته و همچنان سوت زنان وانمود کردم که او را ندیده‌ام. از کنار هم گذشتیم . چند قدمی دور نشده بودم که نعره غول آسائی مرا میخکوب کرد. فریاد زد" آهای سرباز بیا اینجا ببینم"! با دو ظرف بزرگ مسی که حالا رویهمرفته سه ظرف شده بودیم ایستادم و مات و مبهوت او را نگریستم. بانگ دیگری برداشت: مگر به تو ادب یاد نداده‌اند؟چرا احترام نگذاشتی؟ داشتم به چشمان ترسناک و خون گرفته‌اش که مانند دو تکه زغال سرخ بر سر این گلابی چسبانده شده بود نگاه میکردم که بار دیگر بر من نهیب زد که اگر من و تو به هم برسیم چه کسی اول باید سلام کند؟! بی درنگ ظرف‌ها را بر زمین گذاشتم و به علامت احترام پایم را به هم کوبیدم و سلام نظامی دادم و در همان حال مانند دژبانی که به همه فرمان ایست  خبردار می دهد فریاد زدم "اونکه با ادب تره قربان "!! ناگهان احساس کردم پشمهای این خرس اما نه، بگذار بگویم پر های این دارکوب فرو ریخت و نوک منقارش تا نوک چشمش در تنه این درخت فرو رفت. با مکثی که جای هیچ شکایتی برایش باقی نمانده بود گفت "برو"!

ظرف‌ها را برداشتم و به سمت آشپزخانه رفتم. 45 نفر آدم گرسنه در آسایشگاه منتظرم بودند تا عدسی بخورند و بعد سینه خیز بروند و پا بر زمین بکوبند و خدمت کنند و شبها تا دیر وقت به یادگاری های حک شده بر تخت‌ها چشم بدوزند و مابقی دوران اسارتی را که به خیال خود از آن رهائی خواهند یافت حساب کنند و اگر فرصتی بود به آرامگاه سعدی صاحب سخن بروند و زمزمه کنند کلام جاودانه‌ای را که هنوز پس از قرن‌ها تاریکی و سکوت، با حسرت و اندوه میگفت "سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی/ چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی".