دعوت شدن به بازي يلدا از سوي دوستان عزيزم،  پيش از آنكه مرا به يك بازي واقع بينانه بكشاند، ناباورانه به يك حقيقت ناخواسته كشانده كه تصورش برايم تامل برانگيز بود. اعتراف كردن در مقابل چشمان تيزبين و نقادي كه پنهان ترين زواياي روحي و  وجودي ات را كشف ميكنند و راست از دروغ را باز مي شناسند و تو را محك مي زنند و نمره رد و قبولي ات را در كارنامه ات ثبت ميكنند بسيار دشوار است اما بگذاريد كه اين اتفاق بيافتد.

1- جسارت، جرات و شهامت از خصيصه هاي بسيار بارز و برجسته اي است كه هر كس به دنبال آن ميگردد بايد به نزد من نيايد! چون نشاني از آنها در اين حقير پيدا نمي شود. آنچه از كودكي برايم اهميت داشت اين بود كه هميشه از من به عنوان يك بچه مثبت خوب و بي نقص نام ببرند از اينرو هيچوقت در تمام عمرم نتوانستم حتي در امتحانات تقلب كنم. فقط يادم هست در سالهاي اول دبيرستان يك روز دل را به دريا زدم و بر روي كاغذ كوچكي چند سطري از درس اجتماعي را نوشتم و به جلسه امتحان بردم. من چون چشمانم ضعيف بود فكر ميكردم كه معلم هم از فاصله نسبتا دور نمي تواند كاغذ كوچكي را كه قسمتي از آن از زير ورقه بيرون آمده بود ببيند.  اما او كاغذ تقلبم را ديد و آرام آرام به سمت آمد و آن برگه را از من گرفت. اگر چه او هيچ واكنشي از خود نشان نداد و حتي تاثيري هم در نمره من هم نداد اما شرمندگي آن نمره 18 بيش از 18 سال است كه آزارم ميدهد.

2-  روحيه قهرماني ام را بارها و بارها آزموده ام و هر بار بر سكوي اول ايستاده ام. كلاس پنجم دبستان، دفاع  تيم فوتبال بودم. در يك روز سرد پائيزي با بچه هاي يك تيم محله ديگر مسابقه داشتيم. آن روز حدود ده دقيقه از بازي نگذشته بود كه توپي با سرعت به سمت من كه نزديك دروازه بان ايستاده بودم آمد. من تا آن روز هد نزده بودم ولي روحيه بالا چنان مرا به وجد آورده بود كه با اولين ضربه هد دروازه خودمان را گشودم. فرياد شوق بچه هاي تيم مقابل گوش فلك را كر ميكرد. در نيمه دوم بچه هاي ما خيلي تلاش كردند اما متاسفانه موفق نبودند تا اينكه صحنه نيمه اول تكرار شد و  اين بار من بودم كه با زدن هد البته با پشت سر گل دوم را هم وارد دروازه خودمان كردم.

در پايان آن روز،  قهرمان تيم فوتبال روزهاي پائيزي،  براي هميشه مدال هايش را به ديوار فراموشي آويخت!

3- اينجانب به دليل آنكه پدرم قاضي دادگستري بود و هميشه ما را نصيحت مي كرد كه "براي آنكه جلوي قاضي نايستيد پشت سر قانون راه برويد" همواره سعي كرده ام قانوني رفتار كنم. اما يك روز در زمان دانشجوئي براي خوردن گوجه سبز بطور غير قانوني وارد باغ يك بنده خدائي شديم و يك شكم سير از آلوچه ها و گوجه هايش خورديم غافل از اينكه صاحب باغ ما را زير نظر دارد. يك ساعت بعد همان مرد زنگ درب منزل شلوغ دانشجوئي ما  را زد و دوستم در را باز كرد. آن مرد تا چشمش به من افتاد گفت اين آقا از باغ من دزدي كرده است! دوستم با خواهش و تمنا او را آرام كرد و راضي اش كرد كه مرا ببخشد اما پس از رفتن او ضمن آنكه لگد جانانه اي از دوستم خوردم گفت " باباش قاضيه خودش دزده".

4 و 5- همانطور كه در فوق ملاحظه كرديد اين متين ما بدرد لاي جرز ميخورد. اين متين قوي و شجاع  براي آنكه قانوني و بر اساس اصول اخلاقي و اجتماعي رفتار كند حتي براي يكبار هم از جلوي دبيرستان دخترانه رد نشده است براي آنكه مبادا عاشق نشود چه برسد به اينكه زنجير كوتاهي هم دستش بگيرد و آن را بچرخاند و سوت بزند و شماره تلفن بدهد و ..

اين متين يك ايراد بزرگ دارد اينكه او عاشق دوستانش است وسخت ملاحظه كار.  و براي آنكه كسی ازخزعبلات و خاطرات لوس و بي مزه اش رنجور نشود  سر و ته  دو اعتراف را در يك بند هم آورده است تا حرمت دوستانش را در دعوت به اين بازي حفظ كرده باشد.

با سپاس از وفا و مهدي.